środa, 6 kwietnia 2011

Z innej beczki, a raczej urny. Wybory stanowe w Australii (NSW).

A teraz o czymś innym. Mimo, że aktualnie przebywamy poza granicami Australii, powinności obywatelskie nadal trzeba wypełniać, bo w ‘wolnym kraju’ Australii, udział wyborach, czy to federalnych czy stanowych, jest dobrowolny, ale tylko teoretycznie... Jeśli obywatel x nie zjawi się w kolejce do urny, niechybnie znajdzie w swojej skrzynce pocztowej wezwanie do zapłaty kary pieniężnej (w wyborach stanowych $55 od łebka). Są oczywiście sposoby, aby wywinąć się od zapłaty, ale trzeba mieć dobre usprawiedliwienie, a nie po prostu ‘zapomniałem’ lub ‘nie chciało mi się’. Można:

1.Nie głosować a wezwania do zapłaty odesłać w ciągu 28 dni z uzasadnieniem, dlaczego nie mogło się głosować (np. dowód, że się przebywało za granicą w tym czasie lub w innym stanie, pobyt w szpitalu etc.).

2. Odwołać się drogą sądową i walczyć, walczyć o rację.

3. Zarejestrować się parę dni przed głosowaniem przez internetowy lub telefoniczny system Ivote (system nie jest dostępny w dniu oficjalnego głosownia, ale parę dni przed, więc nie można odkładać tego na ostatnią chwilę).

My, na całe szczęście, w porę ocknęliśmy się z podróżniczego marazmu, rejestrując się w systemie internetowym Ivote.

W ten sposób, z pobudek czysto i wyłącznie patriotycznych ;), wypełniliśmy swój obowiązek, klikając na mało znane nam nazwiska i partie (niektóre partie to niezłe kwiatki).

A oto niektóre kwiatki:

PartieNo parking meters – Nie! parkometrom?
Outdoor recreation party – Partia wypoczynku na świeżym powietrzu?
The fishing party – Partia rybaków, a może wędkarzy?
Shooters and fishers – Partia strzelców i wędkarzy?

WTF? Klik, klik…

poniedziałek, 4 kwietnia 2011

Uliczny Penang - raj lub piekło dla podniebienia

Tak jak pisałam w poprzednim poście Penang słynie z dobrego jedzenia. Nie chodzi tu jednak o białe obrusy i wykwintne restauracje, ale o tzw. hawker food czyli w wolnym tłumaczeniu, potrawy pochodzące od ulicznych kucharzy-sprzedawców, przenośnych straganów z dziennych czy nocnych targów jedzeniowych. Można tutaj spróbować specjałów kuchni malezyjskiej, świeżych ryb i owoców morza przyrządzanych na różnorakie sposoby, kuchni indyjskiej, chińskiej i czego tylko się nie wymyśli! Mimo, że wydawało nam się, że jesteśmy przyzwyczajeni do szeroko pojętej kuchni azjatyckiej (która jest tak bardzo popularna i uwielbiana w Sydney), niektóre kombinacje smakowe nadal szokują, zwłaszcza te słodko-pikante, po których prawie zionie się ogniem! No, ale trzeba spróbować, a Buddę (pełno tutaj świątyń byddyjskich) poprosić o odpuszczenie rozstroju żołądka. Piekielny ogień można ugasić sokiem z tropikalnych owoców (wyciskanym na naszych oczach) i serwowanym z woreczku ze słomką. Można też znaleźć owoc, którego nigdy się nie próbowało, a uliczni specjaliści finezyjnie nam go poszatkują (operując nożem, że aż dech zapiera*) i zapakują w woreczek ‘na wynos’.

*warto docenić, że na wytrenowanie pracownika w krojeniu owoców ‘w stylu Penang’ potrzeba aż 6-miesięcy.

2011_03_23 D97 Penang 119
2011_03_21 D95 Kota Bahru to Penang 0282011_03_22 D96 Penang 0022011_03_22 D96 Penang 0152011_03_22 D96 Penang 013
Oficjalnie uzależnieni od kurczaka tandori.

sobota, 2 kwietnia 2011

Penang

Wyspa Penang, to obok Melaki, drugi historyczny port Malezji. Wyspa jest bardzo rozwinięta (może nawet aż za dobrze, bo wieżowce dominują panoramę wyspy)  i łatwo jest się  po niej poruszać. Stare miasto w 2008 roku dostało się na listę UNESCO, co pomaga kontrolować kierunek rozwoju i cel wykorzystania budynków. Pod względem turystycznym, jest tutaj dość sporo atrakcji i można by spokojnie spędzić tydzień, codziennie odwiedzając nowe miejsca. My zostaliśmy tutaj 3 dni, i zdołaliśmy:
- obejść starówkę, ruiny fortu i kolonialne budynki,
- odwiedzić dwie świątynie buddyjskie (w tym leżącego buddę),
- wybrać się do tropikalnego ogrodu przypraw i uświadomić sobie, że przyprawy, których używamy, wyglądają dość niepozornie jako rośliny,
- załatwić 60-dniową wizę do Tajlandii, która jest teraz darmowa (Tajowie zawsze mają jakieś ‘promocje’ wizowe).

Penang to także kulinarna stolica Malezji, ale o tym, w następnym odcinku.
2011_03_21 D95 Kota Bahru to Penang 0042011_03_21 D95 Kota Bahru to Penang 010
Podróż autokarem z Kota Bharu do Butterworth trwa ponad 5 godzin.

wtorek, 29 marca 2011

Wezwania Allaha do modlitwy a lelaki pedzą na lewo

Miejski zgiełk uliczny z pędzącymi na motorkach rodzinami, nowoczesne centra handlowe i rozbrzmiewające wezwania do modlitw. To właśnie jest Kota Bharu - miasto na północnym wschodzie Malezji, tuż przy granicy z Tajlandią. Często traktowane tylko jako krótki przystanek do przekraczania granicy, nie roi się od turystów i to nas właśnie zachęciło do pozostania tutaj trochę dłużej. Ścisłe centrum miasta jest kompaktowe i odpowiednie do pieszych wędrówek. Znajduje się tutaj ośrodek kultury, który to organizuje różne występy kulturalne m.in. teatr cieni i pokazy malezyjskiego folkloru, na które bardzo chcieliśmy się wybrać. Niestety centrum było zamknięte w tym tygodniu, prawdopodobnie z powodu odbywającego się tutaj meczu piłki nożnej. Bo Malezyjczycy uwielbiają kopać piłę.

W mieście panuje ciekawy klimat. Jest nowocześnie, lecz trochę tajemniczo, ale tak naprawdę relaksująco. Miasto jest islamskim centrum Malezji i funkcjonuje zgodne z prawami Sharia. Znaczy to, że 5 razy na dzień odbywają się wezwania na modły w miejscach publicznych, przy czym mężczyźni pędzą do meczetu a kobiety… na zakupy. Niewielu spotyka się tutaj ‘ white fella’ i dlatego można sobie często uciąć pogawędkę z lokalnymi, którzy uśmiechają się przyjaźnie i zagadują do odwiedzających, pytając skąd jesteśmy i co nas tu przyciągnęło. Kobiety w pięknych kolorowych chustach, eleganckie i uśmiechnięte, wyglądają na zadowolone, dumne, a nie jak stereotypowo się myśli ‘na zachodzie’ stłamszone i zdominowane. Jest też barwny targ miejski, na który warto się wybrać by spróbować lokalnych potraw lub z balkonu przypatrywać odbywającym się tranzakcjom. Można tam też spróbować to, co lokalni jedzą na śniadanie np. roti lub laksę. Wiem, wiem trochę ‘ciężko’ na śniadanie, ale skoro inni to jedzą to musi coś w tym być. Było pyszne z resztą.

***Aha, żeby pobyt był przyjemniejszy, warto pamiętać, że Kota Bharu jest dość konserwatywne pod względem obyczajów. Aby bardziej wpasować się w tłum i przyciągać bardziej aprobujące spojrzenia lepiej nie paradować w skąpym odzieniu (krótki rękaw i spódnica/spodnie do kolan wystarczą). Aha i pamiętać, że panowie (po malajsku: lelaki) i panie stoją w osobnych kolejkach w supermarketach.

sobota, 26 marca 2011

Wakacje od wakacji?

Może zabrzmi to zarozumialsko, ale od podróżowania trzeba… odpocząć. Ciągłe poszukiwanie schronienia, lub jak kto woli zakwaterowania, czy to w australijskim buszu, w zielonej czy betonowej dżungli, bywa męczące. Wyspy Perhentian na wschodnim wybrzeżu Malezji jawiły nam się jako idealne miejsce do odpoczynku. Swego rodzaju ‘wakacje od podróżowania’.

Z dżungli Taman Negara w czwórkę z Glorią i Romanem, złapaliśmy lokalny autobus do najbliższego miasta – Jerantut, skąd planowaliśmy przemieścić się pociągiem na wschód, a potem w kierunku wysp. Po dwóch godzinach wolnej acz malowniczej i relaksującej jazdy wysiedliśmy w Jerantut i ku naszemu zdziwieniu, nie mogliśmy zarezerwować pociągu. Okazało się bowiem, że nasze plany splatały się z malezyjskimi wakacjo-feriami, kiedy to pociągi cieszą się wzmożonym zainteresowaniem (na malezyjskie pociągi trzeba mieć miejscówkę). Musieliśmy więc przeczekać, żeby załapać się na nocy pociąg w kierunku Kota Bahu, następnie poranny autobus, który zamienił się a taksówkę (wyczerpała się nasza cierpliwość) i na koniec jeszcze łódkę na wyspy. Łódka, wbrew pozorom, charakterem przypominała torpedę, i przy wietrznej i deszczowej pogodzie, o mało nie zamieniła się w żółtą łódź podwodną. Po pół godzinnym skakaniu przez fale, zmęczeni i wdzięczni za łaskawy los, dotknęliśmy suchego lądu wyspy (Pulau Kecil, popularnej wśród backpackerów) i spędziliśmy tam kilka dni…

2011_03_15 D89 Jerantut 0012011_03_15 D89 Jerantut 0032011_03_15 D89 Jerantut 012
Pani biletowa. Współpasażerki. Stacja autobusowa w Jerantut.

sobota, 19 marca 2011

Dżungla w Taman Negara

Taman Negara po malajsku znaczy po prostu “park narodowy'” i chroni najstarszą dżunglę (130 milionów lat), która rozpościera się na obszarze ponad 400 tysięcy hektarów. Jest jednocześnie najbardziej popularnym parkiem narodowym w Malezji i stosunkowo łatwo dostępnym dla turystów. Z Cameron Higlands przemieściliśmy się tam mini-busem, którego wygodnie można było zarezerwować przez hostel. Podróż trwała prawie 4 godziny, po czym dotarliśmy do miejscowości Kuala Tembeling, skąd wskakuje się na łódkę, która 3 godziny płynie do wioski Kuala Tahan,  będącej jednocześnie bazą do zwiedzania parku. Znajduję się tam kilkanaście hosteli i hoteli, kilka restauracji dryfujących na rzece, sklepik i inne potrzebne turyście przybytki. Wybraliśmy się na całodniowy spacer po dżungli. Było bardzo gorąco, wilgotno i prawie się zagotowaliśmy. Mimo, że poruszaliśmy się bardzo mozolnie, koszulki i tak można było wykręcać. Mimo wielkich oczekiwań, nie spotkaliśmy tygrysów, jeżozwierzy, za to huśtające się na drzewach gibony, jednego dzika i mnóstwo owadów. Aha, czyhały na nas słynne tutaj pijawki, ale przezornie odziani w długie spodnie,  uniknęliśmy spotkania z  krwiopijcami.

2011_03_13 D87 Cameron Highlands to Taman Negara 006
Kuala Tembling

piątek, 18 marca 2011

Plantacje i chłodek w Cameron Highlands

Cameron Highlands to wzgórza położone na północ od KL. Można tam dojechać autokarem i tak też zrobiliśmy. Dzięki temu, że panuje tam chłodniejszy klimat przy nadal wysokich opadach, jest to teren wykorzystywany pod uprawy. Z hostelu można było zarezerwować wycieczkę obwoźną po okolicznych plantacjach. Wybraliśmy opcję półdniowej rundki i odwiedziliśmy:
- chińską świątynię buddyjską,
- ogród kwiatów,
-plantację truskawek (hydroponiki) –głownie sklepik i desery truskawkowe,
-plantację herbaty,
-wylęgarnię motyli gdzie mieli też rożne insekty i gady w terrarium,
-pszczelarnię czyli parę uli na krzyż.

Najbardziej podobała nam się plantacja herbaty i centrum insektów, gdzie można było pogłaskać kameleona lub udobruchać skorpiona. No, prawie ;)

2011_03_11 D85 Kuala Lumpur to Cameron Highlands 0042011_03_11 D85 Kuala Lumpur to Cameron Highlands 006
Czekając na autobus. Obok. przerwa w jeździe autobusowej. Można zakupić przekąski, jeśli ktoś głodny;)