Z Singapuru do Malezji przemieścić się jest bardzo łatwo. Wsiada się w miejski lub prywatny autobus i po godzinie wysiada się na punkcie granicznym w mieście Jahor Bahru, które już leży po malezyjskiej stronie. Po przejściu przez bramki i powachlowaniu sie paszportem dostaje się wizę na 90 dni i…droga wolna. Z Jahor-u udaliśmy się do Melaki pociągiem MTK czyli malezyjskiego PKP. Stacja kolejowa przypomina bardziej lotniskio– lśniąca i nowoczesna. Podróż pociągiem jest bardzo wygodna ponieważ normalny bilet przychodzi z miejscówką i nie trzeba się martwić i walczyć o siedzisko dla siebie i plecaka. Autobusem też można dojechać i to szybciej, lecz widoki na plantacje kauczuku i okoliczne wioski są chyba ciekawsze z okna pociągu. Wadą jest też, że pociąg zatrzymuje się w miejscowości 30km od Melaki, więc trzeba złapać jeszcze lolalny autobus do Melaki. Podróż w autobusie z drewnianą podłogą to też przygoda z resztą. Oprócz nas, jechała z nami także dwójka Japończyków i całą naszą czwórką staliśmy się, całkiem niechcący, ciekawostką turystyczną dla lokalnych podrożników.
czwartek, 17 marca 2011
sobota, 12 marca 2011
wtorek, 8 marca 2011
Goodbye Down Under
Ponad tydzień temu pożegnaliśmy Australię, która była naszym domem przez ostatnie 8 lat. Nie będę jednak filozofować i rozpisywać się teraz, dlaczego zdecydowaliśmy się opuścić ten piękny kraj i kontynent i przemieścić się ‘trochę bliżej’. Być może wrócimy tutaj jeszcze, a może i już nie. Jestem pewna, że każdy, kto doświadczył emigracji, może sobie łatwo wyobrazić powody, dla których można się zdecydować na powrót w rodzinne strony lub, jak kto chce, do korzeni. Turystycznie, Australia jest świetnym krajem do zwiedzania i mogę sobie wyobrazić, jak można sobie tutaj komfortowo podróżować przez lata (jak wielu ludzi, których spotkaliśmy na drodze) i nadal być zafascynowanym naturą tego kontynentu. Podsumowując, spędziliśmy 74 dni w podróży, w tym 67 dni w naszym żółtym namiocie, a 7 dni pod dachem*. Odwiedziliśmy 37 parków narodowych i kilka rezerwatów. Mieliśmy plan, żeby codziennie fotografować nasze miejsce noclegowania z żółtym domkiem w roli głównej, czasem się udało, a czasem się zapomniało. Z resztą popatrzcie sami:
*Pod dachem:
· jedną noc na promie płynącym na Tasmanię,
· jedną noc w B&B w Tasmanii kiedy lało przez 3 dni (chyba jesteśmy usprawiedliwieni;)),
· jedną noc w hotelu w Melbourne po powrocie z Tasmanii,
· jedną noc w samochodzie w Perth, po tym jak wysłaliśmy namiot i szukaliśmy hotelu przez 4h (jakaś konferencja na temat ropy i gazu się odbywała i wszystkie hotele zajęte były!),
· jedną noc w hotelu w Perth, po tym jak sprzedaliśmy auto,
· dwie noce w hotelu w Darwin, czekając na lot do Singapuru.
niedziela, 27 lutego 2011
Bugatti Veyron i prosta droga
Nazwa Nullarbor pochodzi z łaciny i można ją rozszyfrować jako null=zero i arbor= drzew. Jest to podobno największy na świecie obszar jednolitego wapienia, który akurat znajduje się na południowym wybrzeżu Australii i łączy dwa stany (SA i WA).
Dłuuuuuuuga prosta.
niedziela, 13 lutego 2011
Statystyki ostatnich dni i takie tam.
Statystyki, dla większości z nas, należą i bedą należeć do dziedzin nudnych, trudnych lub ciężkostrawnych. Mimo tego, mam nadzieję, że rzucicie okiem na poniższe fascynujące zestawienie liczbowe ostatnich dni. Jak widać, większość czasu spędziliśmy w samochodzie śpiewając hymny chwalebne ku czci przemykających drzew i krzewów australijskiej półpustyni.
| 5 luty | Uluru to Kings Canyon | 330 km |
| 6 luty | Kings Canyon to Alice Springs | 480 km |
| 7 luty | okolice Alice Springs | 250 km |
| 8 luty | Stuart Well to Coober Pedy | 625 km |
| 9 luty | Coober Pedy do Port Augusta | 565 km |
| 10 luty | Port Augusta do Streaky Bay | 495 km |
| 11 luty | Streaky Bay to Eucla, WA | 630 km |
| 12 luty | Eucla to Esperance, WA | 910 km |
|
| 4285 km |
Przebyta droga zaznaczona jest na niebiesko.
sobota, 5 lutego 2011
50 dni
Dziś minął 50-ty dzień naszej podróży. Znajdujemy się w czerwonym centrum Australii, niedaleko Uluru – świętego miejsca dla Aborygenów i chyba dla każdego, kto ma okazję go zobaczyć (rocznie odwiedza to miejsce 400 tys turystów). Atmosfera jest gorąca, szczególnie, że dzień upłynął w 39-stopniowym upale. Opiekuni parku ostrzegali natomiast, że wędrujący w tym kierunku, ale już zdziecinniały cylkon Yasi, może przynieść deszcze, burze i wichury dzisiejszej nocy. Na razie się na to nie zapowiada i oby ostrzeżenia te były na wyrost, bo jutro czeka nas następny, ekscytujący dzień. Byle do przodu!
piątek, 4 lutego 2011
Przez wody i kłody
Po skutecznym ugaszeniu górniczych zapędów, posunęliśmy się dalej w głąb stanu Wiktorii. Kolejnym zaplanowanym punktem na naszej trasie był park narodowy Gór Grampians. Okazało się, że skutki niedawnej powodzi są tutaj bardziej odczuwalne niż nam się wydawało. Podróżując w Tasmanii nie mieliśmy czasu ani możliwości, żeby śledzić doniesienia z cywilizowanego świata;). Tak, tak, można szczęśliwie żyć bez TV i jest to super sprawa! Pudło oglądaliśmy tylko raz w ciągu prawie miesiąca żeby sprawdzić jak tam powodzie Queenslandzie się rozwijają. Radio coś tam szemrało o zalanej Wiktorii, ale udawaliśmy, że nie słyszymy. A tu niespodzianka! Większość szlaków z w Grampians zamknięta, zawalone drogi, wyrwy w drogach i… co dla nas dobre, brak turystów! No prawie.
Centrum informacji turystycznej było ponownie czynne (od powodzi minęło 2 tygodnie) i dzięki wysiłkom pracowników jak i wolontariuszy, kilka szlaków otwarto. Upał trochę nam doskwierał i gdyby nie głęboko wydrążone koryta wodne, nie uwierzylibyśmy, że 2 tygodnie wcześniej, cała droga była rzeką.
The Grampians. Boronia peak.