piątek, 29 lipca 2011

Blisko ale nadal daleko –witamy w Polsce!

Wszem i wobec pragnę wszystkich zainteresowanych poinformować, że prawie dwa tygodnie temu, bezpiecznie i bez większych przygód, przefrunęliśmy z Hanoi do Warszawy. Ciekawostką jest to, że trasa ta, podniebna, obsługiwana przez Polskie Linie Lotnicze LOT, skierowana jest wyraźnie do przedstawicieli wietnamskiej społeczności w Warszawie, którzy to stanowili 90% pasażerów samolotu. A my naiwni, myśleliśmy, że LOT promuje przeloty wakacyjne Polaków do Azji ;). Ale rzeczywiście, biorąc pod uwagę, znikomą liczbę Polaków spotkanych na „azjatyckim szkalu” to rozumiem. Ale mniejsza z tym.

Nasz początkowy plan podróży zakładał, że po Wietnamie udamy się do Laosu i potem dalej do północnej Tajlandii, lecz ze względu na to, że trochę zmęczyliśmy się podróżą (tak, tak) postanowiliśmy przylecieć do Polski trochę wcześniej. Skorzystaliśmy więc z tej okazji, że LOT ma bezpośrednie połączenie z Warszawą.

Drugim powodem był fakt, że po analizie progresywno-wtórnej doszliśmy do wniosku, że łatwiej będzie się dostosować do rodzimej rzeczywistości w okresie lipcowo-sierpniowych upałów ;-) niż w czasie październikowo-listopadowej „pory deszczowej”.

Na razie, po wylądowaniu „w Stolycy” działamy w lekkim amoku. Zdążyliśmy już znaleźć sobie ‘lokum’, w którym planujemy powiesić ubrania na wieszakach w szafie na dłużej niż tydzień. Jak już staniemy na nogach i przestaniemy chodzić na rzęsach, to zapraszam do kontynuacji opowieści o naszej podróży. Oczywiście wszystkie wiadomości skrupulatnie czytamy i bardzo za nie dziękujemy. Obiecuję, że jak tylko znajdę chwilę dłuższą niż chwila, to na nie odpowiem.

Tymczasem pozdrawiam Was wszystkich i dziękuję za cierpliwość.

_LMP1939_LMP1959
W przestworzach. Lądowanie wczesnym rankiem.

czwartek, 14 lipca 2011

Wakacyjna przerwa ;)

Uprzejmie informuję, że nastąpi chwilowa przerwa w aktualizacji bloga wynikająca z natłoku wrażeń tudzież wydarzeń oraz z prozaicznego powodu - braku czasu. Nowe wpisy pojawią się, mam nadzieję, jeszcze w tym miesiącu. Niemniej jednak, wszystkich tu zaglądających serdecznie pozdrawiam!

poniedziałek, 4 lipca 2011

Ryba panga z rzeki Mekong

Tak jak wspominałam w poprzednim poście, Chau Doc słynie z hodowli ryb, które znajdują się pod domami dryfującymi na rzece Mekong. Wygląda to tak, że pod każdym domem, a właściwie pod podłogą, zawieszona jest klatka z metalowej siatki, w której pluskają się rybki (a jest ich mnóstwo). Ryba ta, w Polsce znana jako panga*, występuje w stanie naturalnym w rzece Mekong w Wietnamie i w rzece Chao Phraya w Tajlandii. Te, które trafiają na eksport jednak, pochodzą z tych właśnie „domowych” hodowli.

Nazewnictwo jest trochę niejasne, ale wydaje mi się, że gatunki te znane są zbiorczo jako:
- „panga” w Polsce,
- „basa fish” w Australii i w USA,
- „river cobler” w UK.

A tutaj filmik pokazujący dokarmianie ryb.

niedziela, 3 lipca 2011

Pierwsze kroki (a właściwie raczkowanie) w Chau Doc

Pierwsze dni w Chau Doc minęły nam - powiedzmy sobie szczerze - dosyć smętnie, mimo, że w gruncie rzeczy jest to bardzo przyjemne wietnamskie miasto. Po spędzeniu miesiąca w spokojnej i romantycznej Kambodży, gdzie jedynym właściwie dokuczliwym elementem był przeraźliwy upał (kwiecień to najgorętszy miesiąc w roku), Wietnam nas trochę zaskoczył i zgubił, na początku. Otumanieni i wyczerpani na próżno próbowaliśmy wkręcić się w tryby wietnamskiego kołowrotku, niezdarnie wypadając z „kwadratowego koła”. Pierwszym elementem mieszanki wybuchowej był i jest (jak można się zresztą spodziewać) - ruch na drodze. Stała obecność i wszędobylskość motorków oraz totalny brak zasad logicznych i zdroworozsądkowych zachowań na drodze nie tylko zastanawia, ale po prostu wkurza! Drugą rzeczą, do której musieliśmy przywyknąć, było kompletnie inne jedzenie, potrawy oraz przyprawy. Trzecią to język i zachowania ludzi. To wszystko sprawiło, że robiliśmy tylko krótkie wypady do okolicznych przybytków i przez dwa dni orbitowaliśmy wokół bezpiecznej hotelowej planety.

W końcu jednak zebraliśmy się w sobie i postanowiliśmy zorganizować sobie małą wycieczkę łodzią po nieznanej okolicy. Udaliśmy się, więc do miejsca, skąd wypływają łódki na pobliski targ rzeczny i zaaranżowaliśmy sobie 2-godzinną wycieczkę drewnianą łupiną. Oczywiście, łatwiej byłoby całą taką sprawę zaaranżować przez hotel, ale większą satysfakcję sprawia, gdy ma się kontrolę nad tym, co się chce zwiedzić a opłata trafia bezporednio do przewodnika aniżeli do pośrednika. Czasem jednak całe to załatwianie wszystkiego ‘po swojemu’ nie jest wcale takie łatwe (a nawet może nam przysporzyć nieprzyjemności). O tym jednak napiszę innym razem.

2011_05_25 D159 Chau Doc to Can Tho 0962011_05_25 D159 Chau Doc to Can Tho 095
Targ rybny w Chau Doc. Kogut też czeka na potencjalnego klienta (na ulicy w mieście).

sobota, 25 czerwca 2011

Autobusom dziękujemy. Z Kambodży do Wietnamu łódką.

Po złożeniu odwiedzin u delfinów w Kratie, powróciliśmy do starego, dobrego Phnom Penh. Wobec tego, że w Kambodży spędziliśmy cały prawie miesiąc i nasze wizy były już bliskie wygaśnięcia, nadszedł czas najwyższy, żeby udać się w kierunku Wietnamu. Większość turystów podróżuje z Phnom Penh do Sajgonu (HCMC city) autobusem. Różne słyszy się historyjki, że podróż autobusem jest długa, że niewygodna (hehe, ależ mi nowość ;)), że autobus na promie pozostaje zamknięty jak w puszce i nie można opuścić pokładu (no, to już gorzej; a co jak się prom ‘przekipnie’?) itp, itd. Ponieważ byliśmy już wtedy w stadium galopującego autobusowstrętu, postanowiliśmy zamienić nasz styl podróży z lądowego na wodny i do Wietnamu dotrzeć łódką.

Bilety zarezerwowaliśmy przez biuro turystyczne (bo hotele oczywiście polecają tylko autobusy ponieważ autobus=prowizja od biletu). Rano tuk-tukiem odebrano nas z hotelu , po czym wsiedliśmy do małej, szybkiej łodzi, którą sunęliśmy po rzece Mekong przez 4 godziny. Na pokładzie było w sumie tylko 5-ciu pasażerów plus dwóch kierowców. Na punkcie granicznym wyskoczyliśmy z łódki by zdobyć stempelek pożegnalny od Kambodży, po czym wskoczyliśmy i  wyskoczyliśmy raz jeszcze, żeby podstemplować paszport ‘na dzień dobry’ w Wietnamie. Cała procedura była bardzo prosta i przyjemna, a podróż łódką o wiele bardziej relaksująca, niż… no wiecie czym ;).

2011_05_22 D156 PP to Chau Doc 0092011_05_22 D156 PP to Chau Doc 012
Motorówka do Wietnamu (Chau Doc) odpływa z centrum Phnom Pehn, w Kambodży.

poniedziałek, 20 czerwca 2011

W drodze do pracy

Przypomniało mi się jeszcze, że spacerując przy rzece Mekong, w Kampong Cham natrafiliśmy na barwną i roześmianą grupę, która pozwoliła nam się obfotografować. Ci ludzie, jechali prawdopodobnie do pracy w jakiejś fabryce, pewnie za kilka centów (!) na godzinę (niestety, takie są tutaj stawki). A czy ty, drogi czytelniku, też masz taki uśmiech na twarzy kiedy jedziesz/idziesz do pracy?

2011_05_18 D153 Kampong Cham 052

niedziela, 19 czerwca 2011

Same, same but different – delfin krótkogłowy

„Same, same but different” to jest jedno z ulubionych powiedzonek zasłyszanych w Azji. Oznacza właściwie to, co oznacza, a mianowicie, że coś jest takie samo, ale jednak trochę inne, inne, ale właściwie takie samo. Dziwne i niezrozumiałe? Może trochę, ale uwierzcie mi, że określenie to bardzo pasuje do tutejszych klimatów i można je odnieść do wielu sytuacji. Używane jest często na wszelakich targach, kiedy to sprzedawca czy sprzedawczyni ochoczo prezentują potencjalnemu klientowi szeroki asortyment towarów, zachęcając do zakupu. No, bo czemu by nie kupić tego samego szalika, w innych kolorach? Taki sam, ale przecież inny! W sumie racja. ;)

Delfin krótkogłowy (ang. Irrawaddy dolphin) to gatunek walenia, który znajduje się na liście gatunków krytycznie zagrożonych wyginięciem. Niby delfin, ale nieco inny. Ma krótką główkę i – jak na delfina przystało – miłą aparycję. Najistotniejsze jednak jest to, że gatunek ten upodobał sobie słodkie wody rzek i jezior, a nie jak większość delfinów – morza czy oceany. Jednym z jego środowisk jest ekosystem rzeki Mekong, w Kambodży i w Laosie. Udaliśmy się, więc do miejscowości Kratie, w północno-wschodniej Kambodży, gdzie na małym odcinku rzeki, owe delfiny się pluskają. Biorąc pod uwagę, że w całej rzece, populację tego gatunku szacuję się na mniej niż 100 osobników, to, mimo, że spędziliśmy dni i godziny tłukąc się w autobusie, czujemy się uprzywilejowani, że udało nam się zobaczyć te, tak bliskie wyginięciu, zwierzęta.

A tak wyglądają w całej okazałości: http://www.itsnature.org/sea/aquatic-mammals/irrawaddy-dolphin/
Czyż nie są słodkie, te słodkowodne olbrzymy?

2011_05_19 D153 Kampong Cham to Kratie 0352011_05_19 D153 Kampong Cham to Kratie 042

środa, 15 czerwca 2011

Miasto dwóch mostów–Kampong Cham

Postanowiliśmy zobaczyć delfiny. Nietypowe i dziwaczne delfiny z resztą (ale o tym następnym razem). Droga była długa i – co tu dużo mówić – męcząca. Zatrzymaliśmy się w miejscowości przystankowej - Kampong Cham na jedną noc, a właściwie to dwie. Jest to kolejne urocze miasteczko w Kambodży, które jest z dala, jak to mówią, od ‘wydeptanego szlaku turystycznego’. Główna ulica miasta przebiega wzdłuż rzeki Mekong. Ciekawostką są tutaj dwa mosty – jeden wielki i solidny (most Kizuna) a drugi tymczasowy i niebanalny (bambusowy). Oba świetne i bardzo odmienne. Łatwo można sobie pozwiedzać okolicę czy to piechotę czy to na rowerze i obserwować jak z nurtem rzeki, płynie codzienne życie mieszkańców.

2011_05_18 D153 Kampong Cham 0042011_05_18 D153 Kampong Cham 010
Bambusowy most łączący ląd z wyspą Koh Paen.

sobota, 11 czerwca 2011

Gdzie pieprz rośnie i kraby zimują

Kampot mile nas zaskoczył. Bardzo mile. Właściwie zaskoczenie to nie jest chyba dobre słowo, gdyż nie mieliśmy jakiś konkretnych wyobrażeń na temat tego miasteczka. Czytaliśmy, że prowincja ta słynie z upraw pieprzu oraz pól solnych i że można stąd zrobić wypad do pobliskich ruin dawnego kasyna na wzgórzu Bakor. Cóż mogę powiedzieć? Zasiedzieliśmy się tu trochę. Może i jest to trik marketingowy a może i jest w tym ziarenku pieprzu, ziarnko prawdy, ale pieprz z Kampot jest przepyszny! A najlepiej smakuje ze świeżym krabem, którego można skosztować w pobliskiej, nadmorskiej miejscowości - Kep. Składa się zamówienie na takiego kraba w restauracji, przy plaży i po chwili można zaobserwować jak nasze zamówienie zostaje sprawnie wyłowione z klatko-pułapek zamontowanych przy brzegu. Po kilku minutach wytworna potrawa (w bardzo przystępnej cenie) pojawia się na naszym stole. Proste to i niesamowite! Czy można zjeść coś tak pysznego jednak, bez poczucia winy, że oto tak, na naszych oczach (dosłownie), przyczyniliśmy się do zakończenia krabiego żywota? Dotarliśmy też do Sihanoukville – słynnej miejscowości resortowo-plażowej. Nie przypadła nam jednak ona do gustu. Nie da się nie zauważyć, że miejsce to upodobał sobie zachodni światek pedofilski. Niby jest tutaj pełno organizacji chroniących prawa dzieci, lecz ich działania widać nie przynoszą zamierzonych skutków!!!

2011_05_12 D147 Kampot 0242011_05_12 D147 Kampot 025
Kampot, centrum miasta.

wtorek, 24 maja 2011

Wzgórze martwych drzew - Tuol Sleng, S21

Każdy, kto odwiedza Kambodżę i zamierza zwiedzić coś więcej niż ruiny Angkor Watt-u trafi w końcu do Phnom Penh, stolicy tego kraju. Ponieważ sieć dróg w Kambodży jest w stanie szeroko pojętego rozwoju lub renowacji, wszystkie drogi prowadzą właściwie do Phnom Penh. Będąc w stolicy, jednym z obowiązkowych punktów, które należy odwiedzić jest pewna szkoła… 36 lat temu, jak to w typowej szkole, uczniowie pilnie siedzieli w ławkach, a maturzyści przygotowywali się pewnie do nadchodzących egzaminów… Tamtego roku przysłowiowe kasztany (a raczej frangipani) jednak nie zakwitły… W 1975 roku, osłabionej niestabilnością regionu Kambodży, komunistyczna partia Czerwonych Khmerów z liderem Pol Pot-em przejęła władzę w kraju. W imię chorej ideologii, postanowili oni zniszczyć całą cywilizację, sprowadzić społeczeństwo do ‘rolniczego poziomu’. Rok zero. Szkoły zamknięto, drogi zburzono, religię zakazano, walutę i własność prywatną obalono. Ludność miejską wywieziono do pracy w polu, gdzie wielu zginęło z głodu i wycieńczenia. Elity kraju bestialsko wymordowano.

Tę samą szkołę średnią, w której kiedyś młodzieńczy gwar wypełniał dziedziniec, zamieniono w centrum eksterminacji. Przywiezieni tu ludzie, jako ‘wrodzy narodu’ zostali więzieni, torturowani, po czym wywożeni i zabijani na licznych ‘polach śmierci’.

Dziś, Tulon Sleng, S21, nie jest już szkołą. Dziś jest to muzeum ludobójstwa, znane inczej jako ‘wzgórze martwych drzew’. Dowodem na to co się stało są setki czarno-białych zdjęć, twarze, twarze, twarze, wypełniające szkolne klasy. Miejsce to pozostawiono w prawie takim stanie, jakim zastała je Wietnamska armia, która wkroczyła do Kambodży w 1978 roku…

2011_05_03 D138 PP Killing Fields & Tuol Sleng 0052011_05_03 D138 PP Killing Fields & Tuol Sleng 003
Choeung Ek – pola zagłady na obrzeżach Phnom Penh. Wejście i masowe groby.

sobota, 21 maja 2011

Bambusowe te-że-we

Bambusowy pociąg to sprytny wynalazek. Składa się z platformy, która jest lokomotywą i wagonem w jednym, dwóch metalowych osi z kółkami i małego silnika. Służy do przewozu ludzi, zwierząt i towarów pomiędzy wioskami i małymi miasteczkami. Ze względu na to, że linie kolejowej są bardzo zaniedbane, wszystkie ‘prawdziwe’ pociągi aktualnie zawieszono. Pozostały jedynie bambusowe wagoniki operujące na małych odcinkach spełniając rolę lokalnego transportu…

Turyści mogą złapać bambusowy pociąg w Battambang. Przejażdżka trwa około pół godziny w jedną stronę, po czym dojeżdża się do pewnej wioski, gdzie lokalne dzieci pokażą nam okoliczne atrakcje np. pytona, który został kiedyś złapany na polu czy młyn ryżowy. Wieść niesie, że bambusowy pociąg za kilka miesięcy przejdzie już do historii, gdyż zagraniczni inwestorzy wzięli się za renowacje linii kolejowych w Kambodży.

2011_04_30 D135 Battambang 004

poniedziałek, 16 maja 2011

poniedziałek, 9 maja 2011

Coś o Angkor

Minął już ponad tydzień. Ponad tydzień odkąd odwiedziliśmy słynne ruiny Angkor-u. Nie mogę jednak się w sobie zebrać, żeby opisać to miejsce. Niby powinny być łatwo, wszakże był to kiedyś jeden z największych ośrodków sakralnych świata, kwintesencja imperium Khmerów, miejsce odwiedzane teraz przez miliony turystów rocznie! A jednak nie jest łatwo…

Angkor jest magiczny. Jest wielki i wspaniały i równocześnie przytłaczający swoim rozmiarem i swoim zasięgiem. Jest kamienny, może monotonny, mimo tego tajemniczy i fascynujący. Jest potężny i dominujący a zarazem piękny i subtelny w szczegółach. Jest pieczołowicie odrestaurowany i miejscowo w rozpadzie, melancholijny, ale pełen nadziei. Jest zaskakujący, jak cała Kambodża właściwie.

Miasto Siem Reap, to teraz dynamiczny ośrodek turystyczny z mnóstwem hoteli, ośrodków spa i restauracji, jakich nie powstydziłyby się najprężniejsze ośrodki turystyczne Europy. Jest to baza wypadowa do zwiedzania ruin Angkoru. Nie warto tu przyjechać na jeden dzień. Potrzeba, co najmniej trzech dni, żeby zrobić ‘małe kółko’ i ‘duże kółko’ wokół ruin*. Małe kółko można zrobić na rowerach, które są darmowe w wielu hotelach lub w wypożyczalniach ($1-2/dzień). Duże kółko trzeba już zrobić ‘motodopem’, czyli taksówką motocyklową lub tuk-tukiem.

Bilety kupuje się w budkach przy bramach do Angkoru, które otwarte są od 5:30-17:30, codziennie. Jeśli podjedzie się dzień wcześniej, po godzinie 17-tej i zakupi wybrany bilet można wykorzystać go jeszcze tego samego wieczoru bez ‘stemplowania’, czyli otrzyma się jakby jeden wieczór gratis. Można wtedy niezwłocznie dołączyć do tłumów fotografujących chowające się za ruinami słońce.

Bilety, a właściwie imienne legitymacje ze zdjęciem (fotka robiona jest na miejscu), są skrupulatnie sprawdzane na każdym kroku. Dostępne opcje to bilet:
1-dniowy: $20
3-dniowy (3 kolejne dni): $40
3-dniowy (3 dowolne dni w ciągu tygodnia): $60
7-dniowy (7 kolejnych dni): $60
7-dniowy (7 dowolnych dni w ciągu miesiąca): $60

2011_04_24 D129 Siem Reap & Phnom Bakheng 087-12011_04_24 D129 Siem Reap & Phnom Bakheng 108-12011_04_24 D129 Siem Reap & Phnom Bakheng 098
Odwiedzany przez wielu.

czwartek, 28 kwietnia 2011

Z Bankoku do Kambodży drogą lądową.

Z Bangkoku to Siem Reap w Kambodży (miasta wypadowego do Angkor Watt) jest około 500km. Można tam polecieć samolotem, co jest pewnie najwygodniejsze, ale i stosunkowo drogie (linie Bangkok Airways mają monopol). Autobus też jest opcją, lecz trzeba uważać na ‘skambusy’, czyli turystyczne niby-VIP lub mini-vany, które działają w miejscach turystycznych, a później czeka się nie-wiadomo-jak-długo-i-nie-wiadomo-na-co w-polu lub gorzej. Najciekawiej pokonać ten odcinek zwykłym, poczciwym pociągiem, takim jak jeżdżą normalni mieszkańcy tej krainy. Mimo, że pociąg jest dosyć wolny, to widoki i atmosfera tej podróży wynagradzają ślimaczą prędkość. Przejście graniczne w Poipet cieszy się złą sławą ze względu na zorganizowaną i prężnie działającą tutaj siatkę naciągaczy. Naczytaliśmy się więc o tym, jakie triki są powszechnie stosowane i jakie sidła mogą być na nas zastawione i zaopatrzeni w taką wiedzę, wydawało nam się, że uczestniczymy w przedstawieniu, którego scenariusz dobrze znamy. No prawie. Ale do rzeczy.

A więc, rozdkładając podróż Bangkok-Siem Reap na kawałki wyglądało to tak:
W Tajlandii:
1. Bangkok to Aranyaprathet pociągiem.
2. Aranyaprahet to Poipet tuk-tukiem.
3. Poipet, przejście graniczne na piechotę.
Już w Kambodży:
4 .Poipet do Siem Reap taksówką.

2011_04_23 D128 BKK to Siem Reap 003

wtorek, 26 kwietnia 2011

Krung Thep czyli Bangkok

O Bangkoku często mówią, że jest brudny, że zanieczyszczony, że męczący… i mimo, że jest w tym ziarenko prawdy (a może nawet ziarno) to, jeśli ma się okazję, warto spędzić tutaj kilka dni… Co do brudu, to nie jest tak, że nie sprzątają, bo widać, że służby porządkowe starają się wykonywać swoją pracę. Głównym problemem jest to, że rzeka płynąca przez miasto oraz jej dopływy (czy też kanały), to jeden wielki ściek i często powoduje odruch wymiotny (dosłownie). Mimo tego, żyje w niej mnóstwo ryb - właściwie nigdy nie widziałam tylu skaczących ryb!!! Co najbardziej przytłacza jednak to ruch uliczny i spaliny. Ciężko się chodzi, bo często ma się wrażenie, jakby poruszało się w tunelu, a nie na świeżym powietrzu. Pewnie fakt, że kwiecień jest najgorętszym miesiącem, wcale sprawy nie ułatwił. No, ale cóż. Oprócz obchodów Nowego Roku, zdołaliśmy odwiedzić kilka ciekawych miejsca: dwie główne świątynie, Pałac Królewski, muzeum Jima Thompsona, farmę węży, muzeum medyczne, targ uliczny Chatuchak, Chinatown…

2011_04_16 D121 BKK Banglumphu 0032011_04_15 D120 BKK Wat Pho 022
Po Bangkoku najlepiej poruszać się taksówkami, które są tylko trochę droższe od autobusów. Obok, Wat Pho czyli Świątynia Leżącego Buddy.

poniedziałek, 25 kwietnia 2011

Król

W Tajlandii Król jest wszędzie. Na fasadach budynków, na zwykłych murach, na skrzyżowaniach, w recepcji hotelu, na targu… Król zamyślony, Król na tronie, Król z aparatem, Król z saksofonem, Król pocieszający biednych, Król jako mnich, Król jako dziecko, Król jak ekspert, Król, Król, Król… Wszędzie można spotkać Króla (a raczej jego wizerunek). Bhumibol Adulyadej (inaczej Rama IX) jest najdłużej panującym monarchą na świecie (na tronie ponad 60 lat). Obecnie Król ma ponad 80 lat i czesto przebywa w szpitalu. Jest bardzo szanowany, a za obrazę Króla grozi kara do 15 lat więzienia. A oto niektóre oblicza Króla:
2011_03_29 D103 Ko Lipe 0042011_03_29 D103 Ko Lipe 005